وقتی یک کاری متوقف میشه و دوباره از سر گرفته میشه طبیعتاً باید تفاوت‌هایی هم با قبل داشته باشه؛ ایرادها و نواقص تا حد امکان برطرف بشه و یک حرکت تازه شکل بگیره.

به نظرم وبلاگ‌ها و به ویژه آن‌هایی که با تکنولوِژی پیش می‌روند دارای روح و سبک و سیاقی هستند که طی دوره‌های زمانی نامعلوم نیاز به آپدیت شدن دارند. این بستگی به نویسنده‌ دارد که چه زمان این نیاز را درک کند و اقدام به بروز رسانی روح وبلاگ خود کند. علت کناره‌گیری بسیاری از آی‌تی نویسان رو میشه با این موضوع مرتبط دونست. اون‌ها می‌دونن که سبک نوشتاری‌شون نیاز به تغییراتی داره و باید متناسب با سلیقه‌ی روز باشه اما عادت به یک‌جور نوشتن و نداشتن حوصله و انرِژی کافی برای ایجاد تغییرات اساسی راهی جز خداحافظی براشون باقی نمیذاره!

به نظر من یکی از ویژگی‌های جدید نوشتن با موضوع آی‌تی تبدیل شدن “برچسب‌ها” به “دسته‌ها”ی مهم است. دسته‌بندی های کلی در حال نابود شدن هستند و “برندها” به موضوع اصلی نوشتن مبدل شده‌اند. این مورد حتماً در نوشته‌های بعدی اینجا رعایت خواهد شد.

نظرات و پیشنهادات خوانندگان بیش از هر چیز برای یک نویسنده اهمیت دارد. اگر ایده و پیشنهادی برای تک نوشت دارید حتماً می‌توانید آن را از طریق ایمیل و یا کامنت‌ها به دست نویسنده برسانید. تشکر

وبلاگ نویسی بسیار جذاب و شیرین است. حتی اگر درآمدی هم در کار نباشد. هیچ بازنده ای وجود ندارد. هم مخاطب برنده است و هم کسی که ساعت ها وقت می گذارد و چشمانش را لحظه ای از روی صفحه نمایش بر نمی دارد تا چندین خط مطلب به درد بخور برای وبلاگش بنویسد. به نظرم این کار بسیار مقدس است!

دوست دارم آخرین نوشته اینجا بر خلاف قبلی ها کوتاه باشد. این روزها نوشته های کوتاه طرفداران بیشتری دارند!
اینجا بدون دلیل تعطیل نمی شود، هزار دلیل برای خودم دارم و یکی هم برای شما: نویسنده اینجا دیگر قادر نیست حرف تازه ای بزند و چیز جدیدی بنویسد (نمی گویم که تا به حال این چنین بوده اما لااقل سعی نویسنده این بوده!). به همین سادگی!

فقط من می مانم و یک عذرخواهی از تمامی دوستانی که در این مدت مشتاقانه مطالب اینجا را (هر چند به تعداد صد هم نرسید) دنبال می کردند، انتظار مطالب بیشتری داشتند اما سالی یکبار اینجا رو آپدیت شده می دیدند :) و یک عذرخواهی هم از همه عزیزانی که تازه مشترک اینجا شده اند و حالا جز پست خداحافظی چیز دیگری نمی بینند!

قربون محبت همه تون. یا علی

این وبلاگ با تمام کمی ها و کاستی ها و کم کاری های نویسنده اش یک ساله شد ! زیاد نمیخوام به این موضوع بپردازم که در این یک سال چه گذشت و فقط به ارائه یک آمار و ارقام  کوچولو بسنده می کنم:

از نظر خودم که این آمار واقعاً نا امید کننده است! چرا که اصلاً مطابق با اهدافی نیست که برای این وبلاگ در نظر داشتم. ضمن اینکه در این یک سال چیزی حدود ۲۱۰ نفر مشترک فیدبرنر اینجا شده اند که اصلاً از نظر خودم قابل قبول نیست. به هر حال با ۵۲ نوشته در مدت یک سال ( به طور میانگین هفته ای یک نوشته) نمیشه بیشتر از این ها انتظار داشت!

در حال حاضر مهم اینه که چه برنامه ای باید برای این وبلاگ داشته باشم. چند روز دیگه هاست و دومین اینجا تموم میشه و هنوز معلوم نیست قراره چه کار کنم و مسلماً اگه توی این چند روز همین بلا تکلیفی ادامه داشته باشه تمدید هاست و دومین هیچ معنایی نداره!

به هر حال اگه قرار باشه اینجا همچنان سر پا نگه داشته بشه قول میدم در پایان دومین سال عمر این وبلاگ دیگه با چنین آمار درخشانی روبرو نشوید!